Gedichten

Hoe uniek ben ik nog
als ik samensmelt
met de Bron van alle leven
Als ik één word
met alles om me heen
Dat, wil ik volledig zijn
mijn volmaaktheid
waar kan maken?

In liefde voel ik me verbonden
al het andere is anders
en toch zo eender met mij
Een mens, een God
een plant, een dier
Wij zijn zo eender
zo gelijk
in onze liefde
voor elkaar!


***

Vanuit een centraal punt
In de oneindige oceaan

Ontstaat een beginnend leven
Gewekt door een golf van vertrouwen
geeft het zich over
aan de kiemkracht
in zijn diepste zelf

Groeiend vanuit denkbeeldige grenzen
breidt het zich uit in oneindigheid
totdat het zich realiseert
dat het zichzelf gerealiseerd heeft
en zo...uitsluitend oeverloos
voort stroomt...

Op de stroom des levens
Eindeloos
In verrukking
Om het pure Zijn


***

Opstaan...

Als een bloem
Je openen
De zon toelaten
In je hart

Wakker worden...
Het regent zachtjes
Tranen stromen
Ontroerd
Gaat je hart open

Blij zijn...
In de zonneschijn
De warmte voelen
Die in je stroomt
En leven geeft...

Verlicht, gelouterd door weer en wind
Wordt je opnieuw een onschuldig kind
En je ziet de schoonheid en de kracht
De hemel op de Aarde
Alles in zijn eigen waarde...

Verliefd neem je alles in je op
Steeds weer komt het binnen
Het kan niet op!
De Bron stroomt
Vloeit over

Bruisend, kabbelend
Stroom je mee
In de zee
Van liefde
Die je draagt
Zelf zonder dat je daarom vraagt

Zo is het goed
Zo is het puur
Zo prachtig is
onze eigen Natuur


***

naar boven